Büyük Misyon/Bölüm 4

Bu bölüm Büyük Misyon'un dördüncü bölümüdür, adı "Sırlar" olarak yayınlanmıştır.

Sırlar (Şurik)
Korku içimi kaplıyordu. Ve bu adamlar da dost değildi. Artık buna emindim. Bir koruma etrafı kontrol eder, ancak bunlar kutuları kontrol ediyorlar. Bu kutular üstün güvenlikte kontrol edildiler. Peki bunların sırrı neydi? Açıkçası merak ediyordum ancak korkuyordum. Hala o kutunun arkasındaydım. Yana doğru kayıp bir karanlık köşeye pusmaya çalışıyordum ama sürekli engelleniyordum. Bir anda hareket ediyor, bir anda duruyorlardı. Buraya çok yakındılar. Bir kaç dakika sonra o köşeye anca ulaştım. Konuşmuyorlardı ama sanki izliyorlardı. Sonunda sessizlik bozuldu. İki kişiden birisi konuştu "Bu kutular aradığımız kutular. Başlıklar bunlarda olmalı. Ancak benim içimi buradan nasıl çıkacağımız sorusu kemiriyor." Diğer adam bahsettiği kutulara doğru yaklaştı. Bu kutu ile aramda 2 kutu falan vardı ama ben duvar tarafında sessizce bir hayalete dönmüştüm. "Sana bir söz veremem. Fakat bu tren havaya uçacak. Elimizden geleni yapacağız. Ve buradan çıktığımızda ne olacağını da bilemiyorum." Diğeri sanki daha çok bilmiyormuş ya da acemiymiş gibi konuşuyordu. "Peki... tamam... yani ölmek istemiyorum ama bu düşmanımızı durduracaksa... ben ülkemi korumaya hazırım." Ne? Kafam karışmıştı. Bunlar Amerikan ajanıydı. Lanet olsun. Bunu diğerlerine söylemem gerekiyordu. Tabi önce buradan çıkmam. Diğer adam da konuşmaya devam etti: "Güzel. Bombaları kurduğumuzda diğerleri 24. Platformu etkisiz hale getirecek. Böylece hem tren yoldan çıkacak, hem patlayacak hem de kurtulanlar canavarcıklara yem olacak. En önemlisi ise bizi bitirecek olan özel ekip asla Pasifiğe ulaşamayacak. Hemen ardından işgal başlayacak ve Purmas düşecek. İttifaksa bir hain arayacak." Lanet olsun! Bizim gideceğimizi nasıl biliyorlardı? Bu imkansız. Bunu bilen sadece 6 kişi var. Bu sırada adamlar kutuları açmaya başladılar. Ben hala ne haltlar döndüğünü çözmeye çalışıyordum. Sırlarını öğrenmiştim ama neler neler olacaktı. Bu adamlar ciddice bizi yok edeceklerdi. Arada kafamı köşeden çıkartıp bakıyordum. Silah kutularına patlayıcı yerleştiriyorlardı.

Uzun bir süre sonra acemi olan "Hepsini bitirdim. Artık 20. platforma kadar beklememiz lazım. Bu arada sana neden "Kürek" diyorlar?" dedi. Diğer adam sessizleşti. Kod adını biliyordum. Kürek. Artık elimdesin Kürek. Ve Kürek sonunda konuşmuştu: "İnsanlar bana böyle diyorlar... Onları kürekle öldürmeyi... aslında zevk için öldürmeyi severim. Aynı sana yapacağım gibi Rus ajanı." Kafamı kutunun yanından çıkarttım ve Küreğin diğerinin boğazını kestiğini gördüm. Lanetler olsun. Ne haltlar dönüyor? O da ölmüştü. Ajan mı? Yani düşmanın ajanlarının içinde bizim bir ajanımız mı vardı? Yüzüm şaşkın, kalbim korkuyordu. Köşeme hemen geri döndüm ve sessizce bekledim...